\
Margôt van Stee
Arbeidspsycholoog/ Mindfulnesstrainer
/

Toegestane emoties

Onlangs sprak ik met een vriendin over de puberteit. Hoe het is als je kind, bij wie je altijd nog even gezellig in bed kroop voor het slapen gaan, zich ineens walgend van je afwendt. Niet omdat je een misdaad hebt begaan, maar omdat je teveel geluid produceert tijdens het eten of de verkeerde kleding draagt. Met als gevolg een diep gevoel van afwijzing (waar je je misschien ook nog voor schaamt, want hoe kinderachtig kun je zijn) en jaloezie op je partner, die geen kwaad kan doen in de ogen van je puber. Maar ook dankbaarheid omdat je kind in dit hele proces van losmaking tenminste nog één houvast heeft. Kortom: verwarring alom.

Met dit gesprek nog in m’n achterhoofd las ik een dag later over het Joodse Bar Mitswa feest in Religion for Atheists van Alain de Botton (ik ben dol op dit soort spontane dwarsverbindingen). Een ritueel dat niet alleen een functie heeft voor de jongen of het meisje zelf, maar ook voor zijn of haar ouders. Doordat het hen helpt om zich geleidelijk aan terug te trekken uit hun verantwoordelijkheid en om de tegenstrijdige gevoelens te hanteren die daarmee gepaard gaan. We zouden het bijna vergeten, maar De Botton toont weer eens aan hoezeer een ritueel ons kan helpen in overgangsfasen als geboorte, volwassenwording en sterven. Doordat het expliciet dan wel impliciet het universele karakter erkent van de emoties die daar bij komen kijken en ze helpt te normaliseren. Nee, je bent geen zelfzuchtige ouder die niet kan loslaten, dit is een normaal proces.

In onze geseculariseerde samenleving zijn veel van dit soort rituelen verloren gegaan. Terwijl we juist extra kwetsbaar zijn voor het ontstaan van psychische problemen in overgangsfasen. Binnen mijn vakgebied zie ik dat in perioden van uitval wegens ziekte, het beginnen aan een nieuwe baan of het verliezen van werk. Gelukkig zijn er tegenwoordig goede alternatieven, bijvoorbeeld in de vorm van zelfhulpgroepen, (opvoedings)bladen en mindfulnesstrainingen. We hebben nu eenmaal vaak de geruststelling nodig dat het normaal is om iets te voelen om het ook daadwerkelijk te kunnen voelen.

Archief

  • Aandacht voor de natuur
  • Aandacht voor het klimaat
  • ACT bij trauma
  • Alles wat aandacht krijgt groeit. Ook in de hersenen.
  • Belangrijke levensgebeurtenissen
  • Change of mind, change of times
  • Controledrang
  • Coping tijdens Covid en daarna
  • Daar heb ik geen last meer van
  • Dankbaarheid
  • De donkere dagen
  • De koude kant, ver weg in het land
  • De olifant in de kamer
  • De wereld al wandelend tot leven laten komen
  • Deep Look
  • Depressie als verhaal
  • Een geval van toeval
  • Een nieuw taboe
  • Een oefening in geduld
  • Een slaaf van jezelf
  • Ego-emoties
  • EMDR
  • Erkenning
  • Eusebeia
  • Experiëntiële vermijding en een waardevol leven
  • Getting your things done
  • Goede gewoontes
  • Het allerlaatste woord over multitasking
  • Het cultiveren van kalmte en concentratie
  • Het lerende lichaam
  • Het zesde uur
  • Inclusief en Exclusief
  • Mijn ego is kleiner dan het jouwe!
  • Mindfulness en Compassie in tijden van Corona
  • Ode aan het werk
  • Oh wee op tv
  • Op retraite gaan
  • Op zoek naar onze verloren gewaande tijd
  • Op zoek naar stilte
  • Pandemische paniek
  • Psychotherapie en psychedelica
  • Status
  • Symposium: serieuze spelen
  • Taal als kleren van de keizer
  • Tien jaar arbeidspsychologische praktijk
  • Toegestane emoties
  • Traumasporen
  • Verdeeldheid en verbondenheid
  • Verlichting
  • Verlies
  • Waarden in een veranderende wereld
  • Waarom houden we toch zo van onze hersenen?
  • Wat is een burnout (behalve dat wat de UBOS meet)?
  • Wie kent jou het beste, jijzelf of de mensen om je heen?
  • Worden wie je bent? Of worden wie je wilt zijn?
  • Zelfcompassie in de snelkookpan of op het sudderplaatje
  • Zelfsturing of structuur